Mijn ‘arbeiderscarrière’





Ik leg mijn beroepsverleden chronologisch uit in volgorde van de ‘arbeidscontracten’ en niet in volgorde van ‘werkgevers’.

Enerzijds omdat er werkgevers bij zijn waar ik méér dan 1 keer voor gewerkt heb, anderzijds omdat ik ook als interim- en contractuele- arbeider werd ‘verhuurd’ aan andere bedrijven via ‘tijdelijke contracten’.



01) Mijn eerste werk na de vakschool was bij een bedrijf dat gespecialiseerd was in het bouwen van liften (contract van onbepaalde duur).

Eerst moest ik in de werkplaats liftdeuren, liftkooien enz. helpen maken.  Daarna moest ik helpen bij het plaatsen van nieuwe liften in, in aanbouw zijnde gebouwen, en tenslotte werd ik ingezet in het ‘onderhoud’ van liften in woningen, scholen, hospitalen enz.

Hier heb ik de eerste ervaringen opgedaan met werken in vrieskoude, gevaarlijke omstandigheden en profitariaat van collegae en werkgever. Ik herinner me nog dat ik met mijn tong vastgevroren was aan een stalen deur en dat ik als jonge gast van mijn veel oudere collega kapwerk moest doen in de gevaarlijke ijzige liftkoker terwijl hij zich stond op te warmen en babbeltjes stond te slaan met mensen uit andere ondernemingen rond een lekker vuurtje. Hier heb ik mij ook een liesbreuk moeten heffen (moest geopereerd worden) en werd ik een pak onder het minimumloon betaald (werd door mijn vader ontdekt). Die werkgever heeft later het te weinig betaalde moeten terugbetalen van de vakbond.


02) Ik kreeg de mogelijkheid om na een opleiding ‘lasser’ te worden in het best betalende bedrijf van het Waasland (De Boelwerf). Aangezien dit voor mij een grote verbetering bracht qua werkomstandigheden, loon, en stielkennis, heb ik deze kans waargenomen.

Na een doorgedreven- en geslaagde opleiding, werd ik dus aangenomen bij de Boelwerf als lasser met een contract van onbepaalde duur. Daar leerde ik geweldig veel levenslessen.

De oudere collegae leerden mij hoe de vrouwen in elkaar steken, wat ik moest doen om mijn lief te kunnen houden enz. Ik deed in die tijd ook aan karate, en kon mijn kunstjes demonstreren. Ik kreeg de eerste échte conflicten met machtsmisbruikende ploegbazen… maakte kennis met stakingen, strijdvaardigheid, rechten van de arbeiders, vakbonden, goeie- en valse vakbondsvertegenwoordigers, dikke nekken, het échte stielwerk enz.

Kortom het was nog de tijd dat de mensen voor elkaar opkwamen… de tijd dat de werkmens nog ‘mens’ was en als ‘mens’ behandeld werd. ‘Solidartiteit’ was niet enkel een woord op papier. ‘Solidariteit’ werd toen ook niet enkel gebruikt om geld uit de zakken van de goedgelovige burgers te persen.

Hoe ik ook tégen machtsmisbruik was… De grote baas van de Boelwerf heeft toen, tijdens een staking een daad gesteld, waarbij hij zowat de enige baas is geweest in gans mijn carrière als werknemer waar ik respect voor kreeg! Die moedige daad had ik nooit verwacht van een ‘dikkenek’! Mijn collegae leken nooit te snappen waarom ik vanaf dat moment respect had voor die man.


03) Op een bepaald moment kreeg ik een job aangeboden als lasser in de onmiddellijke omgeving van mijn woning. Het loon was lager dan op de Boelwerf, maar ik moest geen 10 km. ver met de fiets/bromfiets, en het werk was niet zo gevaarlijk en zwaar.

Ik tekende hier mijn proefcontract, maar nadien bleek dat ik niet mocht lassen en enkel hele series kleine stukken in elkaar moest punten om door te geven aan een ‘lasser’. Om deze contractbreuk vanwege de werkgever een beetje positief te verwerken zong ik tussendoor een liedje, maar na een week werd mijn ‘proefcontract’ verbroken door de werkgever omdat hij niet duldde dat er tijdens het werken gezongen werd.


04) Al vlug had ik als goed lasser ander werk, weliswaar goed betaald, maar heel ver van huis en moeilijk bereikbaar. Het was voor een Luikse firma en ik werd tewerkgesteld  aan de bouw van de eerste kerncentrale te Doel met een contract van onbepaalde duur. Dit was een heel leerzame ervaring voor mij, en ik deed het heel graag, maar aangezien ik méér dan 12 uur van huis was in het putje van de winter, om 8 uurtjes te kunnen werken en aangezien de heel slechte bus-verbindingen toen, was ik fysiek genoodzaakt om iets ‘anders’ te zoeken. Ik had toen nog geen auto...


05) Als enig deftig alternatief zag ik terug de Boelwerf die gemakkelijker bereikbaar was.  Op mijn vraag mocht ik daar wegens mijn stielkennis terug beginnen met een contract van onbepaalde duur (niet wegens mijn karakter).


06) Tja, als je te maken krijgt met machtsmisbruik door ‘ploegbazen/meestergasten’ die veelal familie of vrienden zijn van elkaar (op de Boelwerf was dit toen een fenomeen) en je krijgt een op het eerste zicht ‘goede’ werkaanbieding waarbij je aan dit machtsmisbruik kan ontsnappen, dan trap je nogal vlug in een val... Ik kreeg een pracht van een aanbieding om ‘parketlegger’ te worden met een contract van onbepaalde duur en een goed uurloon! Impulsief verliet ik de Boelwerf om ‘parketlegger’ te worden, maar achteraf bleek ik ‘te traag’ te werken en wilde de baas me per gelegde m² betalen in plaats van per uur (per uur was contractueel vastgelegd). Aangezien ik dus ‘niet genoeg meters aflegde in vergelijking met mensen die dit al meer dan 20 jaar deden’ kreeg ik hier na enkele maanden mijn C4.


07) Al vlug had ik terug werk als lasser in een constructiewerkhuis dichter bij huis, met een contract van onbepaalde duur. Na een paar jaar kwam ik tot de conclusie dat deze werkgever zijn personeel bedroog door zich bijvoorbeeld niet aan de wettelijke verplichtingen te houden qua loon, arbeidsvoorwaarden, eindejaarspremies, verlof enz. Ik was trouwens de enige werknemer die bij een vakbond was aangesloten en heb van deze instantie gebruik gemaakt om deze werkgever te verplichten al de achterstallige lonen enz. aan zijn personeel terug te betalen.

Op een bepaald moment ging ik werken. Alle poorten waren gesloten en de werkgever stond in de deuropening. Iedereen mocht binnen behalve ik! Na uren op de parking gewacht te hebben mocht ik nog niet binnen en zonder recht op werkloosheidsuitkering werd ik zwaarwichtig ontslagen wegens ‘het verlaten van het werk tijdens de werkuren’. Vakbond of doktersbriefje konden aan die ‘zwaarwichtigheid’ niets doen. Dus géén dop en zo vlug mogelijk iets anders zoeken...


08) Op een paar km. Van huis mocht ik beginnen als lasser in een bedrijf dat silo’s bouwde en machines voor het verwerken van granen, veevoeders enz. Deze werkgever begon mij ‘te duur’ te vinden omdat ik weigerde om zwarte overuren te maken. Hij begon met allerlei intimidaties, geen veiligheidskledij meer geven, (schriftelijk en mondeling) opmaken van alle collegae tegen mij…

Aangezien de werkgever mijn zwart-werkende collegae ‘verwittigde’ dat ze geen zwartwerk meer zouden mochten doen zolang ik door hen niet ‘gestraft’ werd, was een knokploeg vlug gevormd natuurlijk. Doodsbedreigingen enz. werden bijna dagelijkse kost en het duurde niet lang meer of de grootste zwartwerkers gingen over tot slagen en verwondingen aan mijn adres.

Spijtig genoeg gaven mijn collegae zonder nadenken toe aan deze opmakerij. Mijn beste vrienden werden op slag mijn vijanden en het werd uiteindelijk een onhoudbare situatie van allen tégen één... Nadat ik de ‘vakbond’ had ingeschakeld en na processen wegens slagen en verwondingen, diefstal van technische documenten, eerroof enz., die allemaal ‘geseponeerd’ werden, was dus wel te verwachten dat ik ook hier een C4 zou krijgen...

Tijdens deze processen kreeg ook ik letterlijk te maken met ‘de advocaat van de duivel’… wat een ervaring…

Affiche aan venster van bureel.


09) Nu kwam ik voor het eerst in het wereldje van contractor- en interim- werk.

Weeral ver van huis kreeg ik mijn eerste ‘tijdelijke’ contracten bij een firma die personeel verhuurde aan grote bedrijven. Voor deze firma heb ik op twee bedrijven gewerkt als lasser. Eerst op kerncentrale Doel 3 en Doel 4, en vervolgens bij de failliet-draaiende scheepswerf Cockerill-yards te Hoboken.

Ook hier leerde ik de lafheid en het verraad kennen van bij de baas mouw vegende collegae, waardoor het intussen mij bekende C4tje niet lang op zich liet wachten.


10) Mijn volgende ‘proefcontract’ was bij een heel klein bedrijfje dat zich bezig hield met schouwkuisen, verwarmingsketels onderhouden, chauffage plaatsen enz. De eerste twee dagen moest ik bij wijze van ‘proef’ gratis werken, een aantal verplichte overuren inbegrepen. De tweede dag ‘s avonds, kreeg ik mijn contract van onbepaalde duur. Het eerste wat die werkgever deed, was voor mijn neus, dit arbeidscontract ‘vervalsen’! Hij legde mij het arbeidscontract voor ter ondertekening en ik kreeg de tijd om dit mooi opgestelde papiertje eerst te lezen. Ik ging akkoord en ondertekende dit arbeidscontract. Nadat ik getekend had trok die werkgever vlug het contract vanonder mijn neus weg, en hij schreef er nog enkele lijntjes bij, waardoor ik bij wijze van spreken zijn ‘eigendom’ werd. Aangezien mijn handtekening er reeds onder stond en niemand getuige was van  deze vervalsing, zat ik dus in de val. Tijdens de paar weken dat ik daar gewerkt heb, heb ik ervaren dat deze werkgever zich bezig hield met het oplichten, bestelen, misbruiken, en bedriegen van zijn klanten. Hij verklaarde zelf dat het in zijn bedrijf normaal is, dat de echtgenotes van zijn werknemers ‘beschikbaar’ moesten zijn voor hem. Ik kon hier begrijpelijke en morele redenen niet mee overweg en heb onmiddellijk ander werk gezocht!


11) Op dat moment, werd de failliete scheepswerf ‘Cockerill Yards’ te Hoboken, overgenomen door N.V. Scheepswerven (regering + Boelwerf). Ik stelde mijn kandidatuur en na enkele lasproeven mocht ik onmiddellijk beginnen met een contract van onbepaalde duur.


12) Na 2 jaar kwam de ‘N.V.Scheepswerven’ volledig in handen van de Boelwerf en werden de arbeidscontracten verbroken. De arbeiders kregen echter de kans om zich opnieuw kandidaat te stellen na deze ‘herstructurering’.

Ik stelde mij dus kandidaat en kreeg een nieuw arbeidscontract van onbepaalde duur bij deze scheepswerf...

Nadat de Boelwerf de scheepswerf te Hoboken volledig had overgenomen, waaiden op deze scheepswerf regelmatig ploegbazen enz. over vanuit de Scheepswerf te Temse,  en er waren er natuurlijk enkele bij die mij nog niet vergeten waren en de kans schoon zagen om met mij nog eens een eitje te pellen.

Op een bepaald moment werd het door de regering gemakkelijk gemaakt voor bedrijven om onder het mom van ‘herstructurering’, mondige vakbondsmensen en personeel, af te danken of te doen ‘afvloeien’ zoals dat mooi wordt genoemd.

Ook de Boelwerf nam deze kans te baat om een ‘grote’ kuis te houden, en ik behoorde dus dankzij het pellen van eitjes bij de meer dan 1200 ‘afvloeiingen’.

Aangezien ik toen nog te jong was voor brugpensioen was ik in de groep die een C4-tje met mooie beloften kreeg (‘begeleiding’ naar een nieuwe job toe enz.), waar echter niets van in huis kwam, maar waarvoor de staat wél per afvloeiing 800.000 Bef. aan het bedrijf heeft gegeven.


13) Enfin, ik stond op straat en was van mening dat het nu tijd werd om eens van mijn ‘hobby’ mijn ‘werk’ te maken, zoals ze zeggen. Dus volgde ik bij de RVA met glans een heel pak opleidingen in de ‘moderne’ sector. Robotica, PLC, CNC, Projectleiding, Pneumatica enz. Allemaal met glans geslaagd.


14) Niet ver van huis was een bedrijf dat donsdekens maakte en dat op zoek was naar een verantwoordelijke voor hun ‘automatische straat’. Blijkbaar hadden ze er veel problemen mee en lag dit automatisch productiesysteem meer stil dan dat het werkte wegens de ene panne na de andere en wegens gebrek aan  geschikt personeel met ‘inzicht’ om deze panne’s te herstellen en de machine aan het werk te houden.

Aangezien mijn kennis en opleidingen was ik een geschikt kandidaat, en ik kreeg een ‘interim-contract van onbepaalde duur’, dat pakweg drie dagen later al afgelopen was.

Ik had namelijk al vlug de ‘oorzaak’ gevonden van al die panne’s en het productieverlies. De naaimachine had bijvoorbeeld een max. capaciteit van 9 meter per minuut en ik had de werkgever er enkele keren op betrapt dat hij zélf aan de knopjes ging draaien om de capaciteit op te drijven tot 12 meter en méér per minuut. Het is dus begrijpelijk dat telkens na een paar minuten naalden begonnen breken enz. en dat de boel uren moest stilgelegd worden voor herstelling! Toen die baas zich kwaad maakte op die machine omdat ze ‘weeral’ in panne lag nadat hij aan het productie knopje had gedraaid en hij in volle kolleire struikelde en plat op zijn buik viel, schoot ik in een lach. Aangezien dit in het bijzijn was van ander personeel kon de baas dit niet appreciëren natuurlijk.  Op deze wijze wilde ik de ‘verantwoordelijkheid’ voor een goede werking van die machine niet op mij nemen en mijn interim-contract werd dan maar verbroken...


15) Het moet ongeveer deze periode geweest zijn dat ik in een interimkantoor  een jobaanbieding kreeg om Sinterklaas te spelen in een supermarkt. In het Interimkantoor hingen zo’n 10 Sinterklaas-kostuums  klaar voor gebruik. Enig nadeel… er waren geen zwarte pieten beschikbaar, dus zou ik mijn plan alleen moeten trekken.

Ik nam de job aan en heb dus persoonlijk ervaren hoe kinderen t.o.v. de Sinterklaasfiguur reageren.

Na dit weekend ging ik mijn kostuum terug dragen en wilde het interimkantoor mijn loon uitbetalen. Om ethische redenen heb ik dit loon geweigerd en dus bestaat van deze ‘job’ geen administratief bewijs.

Wat ik hier ondervonden heb, is dat een interimkantoor gelijk wie, Sinterklaas laat spelen als ze er maar geld aan kunnen verdienen, dus ook pedofielen krijgen die voor hen ‘gouden’ kans aangeboden door interimkantoren…


16) Mijn volgende contract was er een van onbepaalde duur bij General Motors. Ik werd aangenomen om te werken in de robotica-sector voor onderhoud, programmering enz. De eerste weken zou ik echter nog moeten fungeren als ‘puntlasser’ zodat ze tijd hadden om mij een functie klaar te stomen binnen de robotica-sector. Na een half jaar en veel beloftes waar niets van in huis kwam, stond ik nog steeds te ‘puntlassen’ en ging ik dus op zoek naar minder ‘mentaal- afstompend’ werk...

Hier heb ik duidelijk de manipulerende tactieken ervaren die werkgevers gebruiken om domme werknemers tot hogere productiecijfers te dwingen zonder dat ze het zélf beseffen.

Op een paar maanden tijd werden per ploeg de productiecijfers verdubbeld met het zelfde aantal personeelsleden, gewoon door twee ploegen naast elkaar te plaatsen en juist het zelfde werk te laten doen. Als de ene ploeg één stuk meer geassembleerd had, moest de andere ploeg dat ook kunnen natuurlijk!

Die andere ploeg moest dan van hun ploegbaas laten zien dat ze ‘beter’ konden en de dommeriken maakten dan uit ‘wraak’ t.o.v. de eerste ploeg een paar stukken meer op de zelfde tijd. Gevolg… de andere ploeg nam ‘wraak’ door nog wat meer te produceren en zo ging dat maar door! Aangezien voor mij ‘kwaliteit’ een hogere prioriteit heeft dan ‘productie’ duurde het niet lang of ik kreeg ambras met de ploegbaas omdat ‘door mijn schuld’ seconden verloren gingen. Intussen was de ‘productie’ dus verdubbeld met het zelfde aantal mensen voor het zelfde loon! De kwaliteit/veiligheid van de gebouwde vectra’s daarentegen…

Aangezien  ik via de getuigschriften van de RVA-opleidingen Robotica enz. in realiteit behalve mooie beloften toch geen kansen kreeg in dit soort branche, besloot ik toen om terug werk te zoeken als lasser... de stiel waarin ik gespecialiseerd was.


17) Via een interim-contract kwam ik (weeral ver van huis) terecht in een klein bedrijfje dat te vergelijken was met een ‘smidse’ van vóór WOII. De werkplaats op zich bevond zich in een vervallen gebouw van een ex-steenbakkerij in Boom. De lasapparaten en machines waren aangekocht door de werkgever (die zich erg sociaal voelend voordeed) bij oud-ijzer-boeren. Oorspronkelijk waren deze antieke apparaten kapot en afgedankt geweest, maar deze werkgever had ze op eigen houtje terug ‘bruikbaar’ gemaakt.

Deze werkgever had gestudeerd voor ‘ingenieur’ en stelde zich voor als ‘ingenieur’, maar achteraf vernam ik dat hij in werkelijkheid zijn diploma niet  heeft gehaald.

Het toilet was ‘buiten’ tussen de struiken en het gras op een stukje braakliggend terrein dat vol onkruid stond, of tegen een muur...

Wel een enige ervaring in deze tijden, maar ook deze ‘sociaal voelende’ werkgever bleek een machtsmisbruiker en bedrieger te zijn...

Na drie maanden interim-contract kreeg ik ‘het beloofde’ contract van onbepaalde duur en werd door die werkgever een aanvraag  ingediend voor vrijstelling van sociale lasten, belastingen enz. wegens het aannemen van een eerste werknemer.

Zodra deze aanvraag officiëel aanvaard was, en omdat ik niet toegaf aan zijn nieuwe voorstellen (alle dagen een paar uurtjes ‘gratis’ werken uit loyaliteit met de zaak enz.), werd ik afgedankt en vervangen door een zwartwerker...


18) Vervolgens kwam ik bij een contractor-baas terecht met een contract van onbepaalde duur. Deze verhuurde mij aan het grootste farmaceutische bedrijf van België, en daar werd ik vanwege mijn opleidingen te werk gesteld in de dienst ‘wetenschappelijke instrumentatie’ (SID). Dit was de mooiste en meest interessante job die ik ooit gehad heb, en alhoewel dit bedrijf 75 km.(enkel) van huis gelegen was en ik hiervoor elke dag 12 uur van huis weg was, bleef ik dit graag doen. Ik werd gerespecteerd omwille van mijn inzet en eerlijkheid, zowel door mijn baas(bazen) als door de wetenschappers waarvoor ik werkte. Spijtig genoeg werd na enkele jaren mijn correct gedrag niet meer aanvaard door jaloerse en profiterende collegae. Mijn toenmalige baas ging op pensioen en één van de jaloerse collegae nam zijn plaats in. De eerstvolgende dag kreeg ik al te horen “met u kan ik hier niets doen!”, en ik werd overgeplaatst naar een levensgevaarlijke en giftige werkomgeving. Enkele maanden later moesten alle ‘gehuurde’ personeelsleden  het bedrijf verlaten en was ik na méér dan 3 jaar, deze mooie job dus kwijt...


19) Het volgende contract van onbepaalde duur was in de haven in een bedrijf voor ‘containerherstelling’ en ‘lichte constructie’. Als de werkleider niet aanwezig was, waren daar zelf collegae die gangsterke speelden en voor de grap elkaar beschoten met zware pistolen met losse flodders! Aangezien mijn vakmanschap als lasser, ik stel ‘kwaliteit’ boven ‘productie’, werd ik daar al vlug als ‘niet productief genoeg’ bestempeld en liet een C4 niet lang op zich wachten.


20) Een nieuwe ervaring was een klein bedrijf in Antwerpen waar ik werd aangenomen als ‘lasser/draaier’ met een contract van onbepaalde duur. Mijn klachten over het gezondheids- en brand- gevaar (in de zelfde ruimte waar gelast, geslepen enz. werd, werden óók de afgewerkte stukken met aceton afgewassen, en met een spuitpistool geverfd), vielen niet in goede aarde bij die baas met extreem rechtse sympathieën. Eerst verplaatste hij mij naar een andere werkplaats waar ik slechte lassingen moest herstellen en na een paar maanden kon ik ook daar mijn spreekwoordelijke ‘schup’ afkuisen omdat het te lang duurde naar zijn goesting.


21) Het volgende contract van onbepaalde duur was bij een Antwerpse contractorfirma waarvoor ik laswerken moest uitvoeren in de thermische centrale van Niel. De werkomstandigheden waren heel ongezond, maar ik had dan toch werk. Na een paar weken eiste die werkgever van mij dat ik alle dagen met mijn eigen Lada, vier extra werknemers zou gaan ophalen op verschillende punten en met mijn overbeladen auto naar Nijmegen(Nederland) zou rijden om daar een ganse dag te werken om ‘s avonds die vier mensen terug te brengen naar hun opstappunten. Aangezien dit niet de afspraken waren tijdens de sollicitatie en het tekenen van het contract... Aangezien ik mij niet elk half jaar een nieuwe auto kan permitteren op eigen kosten om hem ten dienste te laten staan van mijn ‘werkgever’... Aangezien mijn auto al ver versleten was... Aangezien ik dan minstens 17 uur per dag onderweg zou zijn om 8 uur te werken... enz., zou ik gek zijn moest ik aan deze ‘verplichting’(machtsmisbruik) toegeven! Na een volledige dag ‘discussie’ hierover, kreeg ik mijn C4...


22) Vervolgens weeral een contract van onbepaalde duur bij een contractorfirma. Het is vreselijk om steeds met de zelfde machtsmisbruiken geconfronteerd te worden! Deze werkgever gaf geen werkkledij. We moesten zelf maar zorgen dat we werkkledij hadden én deze werkkledij zélf  op eigen kosten onderhouden. Ach nee... De werkgever gaf ons ter ‘compensatie’ een trainingspak met ‘reclame’ op van zijn firma!

Na ongeveer een half jaar toonde ik de werkgever een boekje van de vakbond waarin zijn plichten stonden betreffende ‘werkkledij’. Hierop begon hij te dreigen en te intimideren. Gevolg is gekend... Bij mij pakt bedreiging en intimidatie niet en ik kon gaan!


23) Nu was het de beurt aan een interim-contract waarbij ik laswerken moest uitvoeren in een bedrijf dat gevels bekleed. De laswerken waren voor een grote scheepslift ergens in de Walen. Ook hier vierden bedrog van klanten en intimidatie van personeel hoogtij! Wat me verbaasde was dat ik zag dat de werkgever zijn zoon volop op de mond kuste als ze elkaar tegenkwamen. Alhoewel er veel met glas gewerkt werd, liepen de werknemers in t-shirt en sandalen te werken. Voor de sociale verkiezingen hing er een briefje uit met de mededeling dat eventuele kandidaten zich moesten melden bij de werkgever. Al degenen die zich durfden melden werden meteen ontslagen en op het prikbord hing daarna een briefje met de mededeling dat de baas de boete betaald heeft om niet mee te moeten doen aan de sociale verkiezingen. Na enkele maanden kon ik dus ook hier... gaan!


24) Hierop volgde een interim-contract van lange duur bij een groot bedrijf in Boom. Hier moest ik kwaliteitslaswerken uitvoeren voor de bouw van reuze kranen. We werkten in twee ploegen en alles liep vlot tot een ploegbaas begon te eisen dat we op een onverantwoorde wijze moesten gaan werken. We moesten plots op een heel ongezonde en zwaar kankerverwekkende manier gaan werken, terwijl het ook ‘anders’ kon. De oorzaak lag bij onwetendheid van die ploegbaas. Niemand durfde protesteren... Behalve ik dus, en ik kwam met wetenschappelijk bewijs aandraven voor deze gevaren. De laffe collegae lieten mij de hete kolen uit het vuur halen en eens ik had verkregen dat ik terug op een ‘normale’ manier mocht werken liepen ze naar de grote baas met “Als hij op een normale manier mag werken, dan willen wij dat óók!”. Gevolg... De collegae moesten in die gevaarlijke toestand verder werken en Marcske vloog buiten!


25) Een volgend interim-contract was voor een scheepswerf te Rupelmonde.

Daar kwam ik na een tijdje tot de vaststelling dat er ‘gesjoemeld’ werd met de interim-contracten door het bedrijf in samenwerking met het interimkantoor. Op deze wijze kon een werknemer afgeperst worden. Een interim-contract moet immers afgegeven worden aan de werknemer vòòr hij de werkzaamheden aanvat, en niet nàdat de werkzaamheden volbracht zijn. Op een bepaald moment dreigde de baas van de scheepswerf dat hij, indien ik geen overuren wou maken, mijn interim-contract maar half zou invullen. Ik had het spelletje dus vlug door en eiste bij het interimkantoor dat mijn contract verbroken werd!


26) Nu volgt een reeks van ‘tijdelijke contracten’ voor een contractorfirma uit Antwerpen.

Contract 1: Grote herstellingswerken uitvoeren aan de sluisdeuren van de sluizen van Kallo.


27) Contract 2: Herstellingswerken uitvoeren bij het chemisch bedrijf FINA-rubber Antw.


28) Contract 3: Herstellingswerken uitvoeren bij het chemisch bedrijf INSPEC Antw.Lo.


29 ) Contract 4: Herstellingswerken uitvoeren bij het chemisch bedrijf FINA-rubber Antw.


30) Contract 5: Herstellingswerken uitvoeren bij het chemisch bedrijf FINA-raffinaderij Antw.


31) Contract 6: Herstellingswerken uitvoeren bij het chemisch bedrijf FINA-Olefins Antw.


32) Contract 7: Herstellingswerken uitvoeren in atelier ketelmakerij Antw.


33) Contract 8: Herstellingswerken uitvoeren bij het chemisch bedrijf FINA-raffinaderij Antw.

Toen de baas besloot om in vervroegd pensioen te gaan en het bedrijf dit niet wilde financieren, besloot hij alle werknemers 5 fr./uur te doen inleveren om zijn prépensionering tóch te kunnen financieren.

Mijn protest tegen dit machtsmisbruik resulteerde in eerste instantie in mijn ontslag en in tweede instantie dat ik van dit bedrijf geen enkel contract meer kreeg aangeboden!


34) Een kort (ze kenden mij daar nog) interim-contract voor de scheepswerf te Rupelmonde ...


35) Een contract van onbepaalde duur als ‘contractuele’ bij de NMBS.

 Na 5 jaar werd ik ontslagen omdat ik weigerde een stapel, (zo goed als blanco) documenten te ondertekenen. Mijn baas probeerde via allerlei soorten afperstechnieken en intimidatie mijn handtekeningen af te persen op documenten waarmee ik niet akkoord ging.

Pesterijen op de werkvloer... administratieve pesterijen vanwege de directie... vervalsing van attesten... looninhoudingen die ‘boetes’ werden genoemd... gijzeling door de directie... degradering qua functie en loon... enz.

Ik gaf niet toe aan dit soort criminele afperserij van mijn handtekeningen.

“Het grondwettelijk recht op vrije meningsuiting geldt niet bij de NMBS” was de uitleg van de grote baas!

Mijn dubbele klacht voor dit onwettig ontslag: Enerzijds wegens ontslag als gevolg van pesterij en vervolgens gewoon onwettig ontslag, werden door de arbeidsrechtbank in eerste aanleg én in beroep gewoon weggelachen ondanks de stapel bewijzen die ik kon voorleggen.

De rechter die werd bijgestaan door een ‘raadgever’ van het openbaar ministerie (valt zelden voor op de arbeidsrechtbank) antwoordde op die officiële klachten: “Ik heb de aanklacht gelezen en denk dat u deze klacht niet ‘gemeend’ hebt... u mag een stapel bewijzen hebben van een meter hoog… daar hoeven wij ons als arbeidsrechtbank niets van aan te trekken! Dan moet je maar op eigen houtje een proces aanspannen via de burgerlijke rechtbank.”

Ik was zo geschokt door die uitspraak van ‘justitie’(overheid)!

Ik was gefrustreerd over de werkwijze binnen de ‘overheidsbedrijven’ waarbij officieel de voeten mag geveegd worden aan mensenrechten, het recht op vrije meningsuiting en de grondwet, en waar criminaliteit officieel wordt goedgekeurd én gebruikt t.o.v. de arbeiders! Ik had gewoon geen zin meer om nog werk te zoeken. Ik besefte maar al te goed dat ik vanwege mijn ouderdom en vanwege mijn beroepsverleden geen enkele kans meer zou krijgen op een ‘serieuze’ betrekking. Ik zou moeten ‘doppen’ tot ik op pensioen ga op mijn 65ste


Tenslotte heb ik besloten om deze negatieve ‘positie’ om te zetten in een ‘positieve’ gedachte.


1) Ik geniet nu volop van de vrijheid van meningsuiting die mij door de grondwet wordt gegarandeerd en geen enkele werkgever kan mij nog ‘straffen’ of ‘pesten’ wegens het verbreken van de ‘zwijgplicht’.

2) Ik leef als een God in Frankrijk.

3) Ik doe enkel nog (gratis) ‘vrijwilligerswerk’ dat ik graag doe, en ik krijg hiervoor volop waardering terug, in tegenstelling tot vorige werkgevers waar het nooit ‘genoeg’ was.

4) Ik kan met volle teugen genieten van mijn hobby’s.

5) Ik kan wandelen, slapen, eten, enz, wanneer, waar, en wat ik wil.

6) Ik moet geen belastingen betalen.

7) Ik ben niet meer gebonden aan ‘contracten’.

8) Ik heb geen schulden.

9) Ik voel mij zo jong en gezond als een 25-jarige.

10) Ik heb een supervrouw!

11) Enz.


Positief denken is de boodschap!


36) Even later vernam ik dat een nabije school in problemen zat met het ICT-gebeuren en dat een vrijwilliger met de nodige kennis gezocht werd, om op dit vlak hulp te bieden. Aangezien dit mijn hobby was en ik tijd in overvloed had, stelde ik mij kandidaat en ik mocht onmiddellijk beginnen (als vrijwilliger). Mijn taken als vrijwilliger werden uitgebreider en tenslotte heb ik mij voor die school 10 jaar ingezet als vrijwilliger voor verschillende taken. (Helpen bij niveaulezen, ICT-problemen oplossen, website maken en up-to-date houden, fotoserie's maken tijdens allerlei evenementen en deze foto’s bewerken tot albums op de website, als gemachtigd opzichter de kinderen veilig oversteken aan de schoolpoort, educatieve computerprogramma’s maken, een gaatje boren…)


Enkele maanden vóór ik met pensioen ga ben ik dan gestopt met ‘vrijwilligerswerk’ om samen met mijn vrouwtje te kunnen genieten van een zogenaamde ‘goede oude dag’!


Genieten van het leven en kritiek blijven geven op machtsmisbruik en ander manipulatief gezever, is nu de leuze geworden!

Leve internet en de vrijheid van meningsuiting voor zolang het blijft duren!